مىنمايند . خداوند متعال در برابر رياى اين گروه مىفرمايد : فَلَا تُزَكُّواْ أَنفُسَكُمْ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقَى » « 1 » پس خودستايى نكنيد . او به كسى كه پرهيزكارى پيشه كرده است ، آگاه‌تر است . با خودستايى و رياكارى عيب‌ها و نواقص پوشيده مىماند و در اين راستا نبايد مردم را داور و ميزان كردار و سخنان خود قرار دهيد . 2 - گروهى از انسان‌ها در رابطه‌ها از مردم متنفرند و به آنان اهانت هم مىكنند ، مانند بعضى كه مىگويند : مردم چه كاره‌اند ؟ يا فلانى الاغ كى باشد و . . . يا برخى خود را در موضع تهمت و ناسزاگويى مردم قرار مىدهند تا معروف و محبوب باشند ، مانند درويشانى كه ظرف شراب به دست گرفته تا مردم به آنها بد بگويند ولى مىخواهند تهذيب نفس كنند . اين برنامه‌ها بازار شهرت سازى است كه محتواى حقيقى ندارد . و در قيامت به آنان خطاب مىشود با هر كه دوست بوده‌ايد و الگوى خود قرار داده‌ايد ، حركت كنيد تا به اعمالتان رسيدگى شود . بنابراين گفتهء اولياى دين كه : خود را در معرض تهمت قرار ندهيد و از مكان‌هاى مشكوك و شبهه‌ناك پرهيز كنيد ؛ به خاطر حفظ شخصيت و آبروى انسانى است . اگر كسى بخواهد عضوى از بدن خود را معيوب كند به كفران نعمت دچار شده و اگر كسى هم بخواهد بدون علت آبروى خود را بريزد ، نعمت حق را ناسپاسى نموده است ، پس از وجود مردم بايد به اندازهء نياز بهره گرفت . 3 - گروهى از انسان‌ها با مردم ، ولى بيرون از مردمند ، يعنى مانند اولياء اللّه و دانشمندان و حاكمان كه در متن جامعه همراه با دوستى و محبت مردم زندگى

--> ( 1 ) - نجم ( 53 ) : 32 .